و باید راه دوری تا دل یک مرد میپیمود
اگرچه قطره، اما با هزاران قطرۀ دیگر
یکی میشد، به دریا میرسید، آنگاه میآسود
نمیدانستم، اما دست من آن روز بر کاغذ
شبیه دستهای مرد جنگی بر مسلسل بود
من اینجا مینوشتم، زیر سقفی امن، بیوحشت
و او میخواند آنجا، لا به لای خاک، آتش، دود
نوشتم ... پاسخش آمد... نوشتم ... پاسخش آمد...
نوشتم باز ... اما ... خانه را پر کرد بوی عود...
اگرچه نام آن رزمنده یادم نیست، یادم هست،
که ابراهیمها بودند در آن آتش نمرود
پس از آن کوچها بر کوچهها ماندهست نامی چند
خدایا حرف بسیار است اما ... قافیه محدود
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در حالیکه مردان سرزمینم در جبههها میبالیدند، من کودکیم را به نوجوانی و جوانی پیوند میزدم. "کمک به جبهه" وظیفهای بود که گاهی با پیشنهاد مسولین مدرسه، همراه میشد با نامهای از سوی دانشآموزان. و گاه پاسخ این نامهها می آمد ...
نام آن رزمنده یادم نمانده است و نمی دانم اکنون در کدامین شهد غرق است و اگر اینجا، با ما هنوز بر این کرۀ خاک است آیا او نیز نام مرا فراموش کرده است و آیا نام خودش را ؟؟؟
و آیا روزگار بزرگ بودنش در میان آنهمه خاک، امروز لابه لای اینهمه خاک گم نشده است ؟
...
پست الكترونيك
آرشيو مطالب
دکتر محمدرضا ترکی
دكتر علیرضا قزوه
دکتر بهروز یاسمی
سعید بیابانکی
ابوالفضل زرويي نصرآباد
محمدسعيد ميــرزايي
بوالفضول الشعرا
وقایع ابن محمود
ناصر حامدی
سیدعلی میرافضلی
ناصر فیض
شرق واژه
مژگان بانو
مریم توفیقی
آفتاب صبح
حس اول
محمد روحانی(نجوا)
فیروزه سودایی
وحید خلیلی
همایون حسینیان
خلیل جوادی
رحیم رسولی
سیداحمد نادمی
مقامات مجازی
گلچین شعر
اباصلت رضوانی
مرد رند
مریم قدیانی
ترنم
محمدحسین نعمتی
خلیل جوادی - طنز
محمود سنجری
جليل صفربيگي
یمگان
سارا شعر
عبدالرحیم سعیدی راد
حامد حسین خانی
حديث لزر غلامي
پونه نيكوي
علي هوشمند
من و چيـــــن
عليرضا بديع
عرش شعر
محمدياسر هدايتي
گلهاي مندرس
دكتر سيامك بهرام پرور
غزلي از من در سايت لوح
وبلاگ قبلي من در پرشين بلاگ
صادق رحماني
محمد كاظم كاظمي
امکانات
