که بی کران شوم؟
چکه کرده ام
مثل شرم برف
در برابر نگاه آفتاب
تن تکانده ام از انجماد
ذره ذره ، قطره قطره ، آب، آب
از فراز قله راه دره را گرفته ام
...
...
در تاریکی اتاقم
تو کوچک و زنده
آمدی
به شیشه ی مانیتور کوبیدی
و افتادی
روی حرف های برجسته و بی معنای صفحه کلید
...
در فاصله ی میان کلیدِ دو حرف ف و قاف
از حرکت ایستادی
که به شعر "قیصر" اشاره کنی
که یادم بیاید
از آن جا که نام کوچک من آغاز می شود
تا آخر عشق،
نقطه ای فاصله است
تنها نقطه ای.
که چشم بگشایم
روحم که از تنم کنده می شود، تو با من باش عشق!
چشم می بندم و کسی چه می داند
که در این بیداری یقینی
فصل چندم است که تاک ها به بار نشسته اند
چشم بسته رنگ ها را می شود رنگین کمان دید
و برگ ها را باغی بیکران
....
امروز هم گذشت ولی درغیاب تو
کی می دمد به زندگیم آفتاب تو
***
سکوت فرشته ها
صدای تکراری تسبیحی ست
که برای شعله ها تعریف نشده است
اگر یک بار دیگر برق برود
باور می کنم که آتش چه نعمت پربهایی ست
در پناهش می شود بسیار گفت و نوشت
بی نیاز به سیو کردن
کاغذ
قلم
و آنچه می نویسد
روزی باز خواهند گشت
...
پست الكترونيك
آرشيو مطالب
دکتر محمدرضا ترکی
دكتر علیرضا قزوه
دکتر بهروز یاسمی
سعید بیابانکی
ابوالفضل زرويي نصرآباد
محمدسعيد ميــرزايي
بوالفضول الشعرا
وقایع ابن محمود
ناصر حامدی
سیدعلی میرافضلی
ناصر فیض
شرق واژه
مژگان بانو
مریم توفیقی
آفتاب صبح
حس اول
محمد روحانی(نجوا)
فیروزه سودایی
وحید خلیلی
همایون حسینیان
خلیل جوادی
رحیم رسولی
سیداحمد نادمی
مقامات مجازی
گلچین شعر
اباصلت رضوانی
مرد رند
مریم قدیانی
ترنم
محمدحسین نعمتی
خلیل جوادی - طنز
محمود سنجری
جليل صفربيگي
یمگان
سارا شعر
عبدالرحیم سعیدی راد
حامد حسین خانی
حديث لزر غلامي
پونه نيكوي
علي هوشمند
من و چيـــــن
عليرضا بديع
عرش شعر
محمدياسر هدايتي
گلهاي مندرس
دكتر سيامك بهرام پرور
غزلي از من در سايت لوح
وبلاگ قبلي من در پرشين بلاگ
صادق رحماني
محمد كاظم كاظمي
امکانات
